درمان تعاملی والد کودک چیست؟

درمانگران از درمان تعاملی والد کودک (PCIT) برای کمک به کودکان 2 تا 7 ساله که دارای چالش های رفتاری شدید هستند و شنیدن و رفتار کردن را یاد می گیرند، استفاده می کنند. از PCIT در کار‌ با بچه هایی استفاده می کنند که مجبور بودند دستبند مانیتورینگ ببندند. زیرا آنها بسیار فرار می کردند. آینه ها را با عصبانیت می شکستند. همان بچه ها سپس به حرف های والدین خود گوش دادند. دیگر درگیر رفتارهای شدید توجه طلبانه نبودند، و وقتی ناراحت بودند، می توانستند آرام شوند و حتی درباره احساساتشان صحبت کنند. در این مقاله از وب سایت همکده ما در ارتباط با معجزه درمان تعاملی والد کودک صحبت می کنیم. مرکز مشاوره همکده اولین و بزرگ ترین مرکز مشاوره در ایران است. این مرکز ارائه دهنده خدمات حضوری و مشاوره تلفنی روان شناسی می باشد.

درمان تعاملی والد کودک و شرایط آن در زندگی

PCIT می تواند بیشتر نگرانی های مربوط به رفتار کودکان را درمان کند. این شامل ADHD، اختلال اضطراب، اختلال طیف اوتیسم، اختلال نافرمانی مقابله ای (ODD)، لالی انتخابی، کودکان در معرض تروما و غیره باشد.

 PCIT چیست؟

درمان تعاملی والد کودک

برای ارتباط با روانشناس کلیک کنید ارتباط با روانشناس

درمان تعاملی والد کودک یک رویکرد مبتنی بر شواهد است که 50 سال تحقیق پشت آن است. تحقیقات نشان می دهد که کودکان را تا هفت سال از درمان دور نگه می دارد. در واقع تا زمانی که آنها به سن بلوغ می رسند و مغزشان شروع به سیم‌کشی مجدد می کند. بسیاری از مهارت هایی که در PCIT یاد خواهید گرفت همیشه مرتبط خواهند بود.

بسیاری از آنها برای بچه های 6 ساله به همان اندازه که برای نوجوانان یا حتی بزرگسالان خوب هستند. PCIT درمانی نیست که در آن بزرگسال دیگری کودک شما را می برد و قبل از اینکه او را به شما بازگرداند، یک ساعت با او کار می کند، و شما نمی دانید در آن ساعت چه کرده است. درمانگران معمولا عاشق کار با این محدوده سنی هستند زیرا می دانند مداخله زودهنگام کلیدی است. (همچنین، کودکان 5 ساله عصبانی که صندلی پرتاب می کنند، به اندازه کودکان 14 یا 15 ساله خشمگین ترسناک نیستند.)

درمان تعاملی والد کودک چگونه کار می کند؟

PCIT دو مرحله دارد. مرحله اول، تعامل با هدف کودک یا CDI نامیده می شود. من دوست دارم CDI را به عنوان پایه گذاری ثابت یک خانه تصور کنم. CDI به شما مهارت هایی را می آموزد که درمانگران بازی از آنها استفاده می کنند. این به شما کمک می کند تا دوباره از بازی با کودک خود لذت ببرید و یاد بگیرید که چگونه رفتار او را تنها با توجه مثبت مدیریت کنید. در این مرحله اول، به دلیل دریافت زمان با کیفیت و هدفمند توسط کودک با بزرگسالان و بزرگسالان که بسیاری از تاکتیک های جدید را برای مدیریت رفتار کودک بدون فریاد زدن یا تقویت تصادفی رفتار می آموزند، در حال حاضر شاهد کاهش شدید مسائل رفتاری خواهید بود. این یک کار اساسی است.

فاز دوم، تعامل با هدایت والدین یا PDI نامیده می شود. PDI جایی است که شما مهارت های انضباطی خاصی را برای کمک به کنترل رفتار فرزندتان به دست می آورید. اکنون پایه و اساس رابطه کاملاً پایدار است. مهارت های شما به خاطر سپرده شده است. می توانیم به یادگیری نحوه تربیت مداوم و مؤثر فرزندتان بپردازیم. در سراسر روند درمان تعاملی والد کودک، کاهش رفتار مشکل‌ساز فرزندتان را در فرمی به نام فهرست رفتار کودک آیبرگ یا ECBI دنبال می کنید. به عنوان والدین، می توانید رفتارهای فرزندتان را ارزیابی کنید و ببینید که چگونه با ادامه درمان، آن رفتارها تغییر می کنند.

آیا PCIT برای همیشه مناسب است؟

درمان تعاملی والد کودک

خبر عالی! اگر تکالیف را انجام دهید و در جلسات سخت کار کنید، در عرض 3 تا 6 ماه از PCIT فارغ خواهید شد. درمان تعاملی والد کودک یک درمان مبهم نیست که در آن همه چیز در زمانی که احساس درستی داشته باشد به پایان می رسد. دستورالعمل ها و تکنیک های های خاصی در مورد چگونگی فارغ التحصیلی از درمان وجود دارد که همه آنها توسط والدین هدایت می شوند.

چگونه PCIT با سایر روش های درمانی مقایسه می شود؟

در حالت ایده‌آل، از آنجایی که PCIT آن پایه قوی را در مرحله تعامل مبتنی بر کودک ایجاد می کند، باید قبل از هر درمان دیگری، حتی قبل از تروما درمانی انجام شود. تروما درمانی شامل چندین عنصر PCIT است. بنابراین، پس از PCIT انجام می شود. PCIT به ویژه باید قبل از گفتار درمانی انجام شود، زیرا PCIT پایه تحقیقاتی پشت خود دارد. هنگامی که کودکان در رابطه با والدین خود احساس امنیت و آرامش کنند، و هنگامی که والدین بدانند چگونه رفتارهای کودک خود را به طور مداوم مدیریت کنند، می توان از روش های درمانی دیگری استفاده کرد. با این حال، آنها معمولا در آن نقطه مورد نیاز نیستند.

نحوه کارکرد درمان تعاملی

درمان تعاملی والد کودک (PCIT) یک رویکرد مبتنی بر شواهد است. در اصل برای درمان مشکلات رفتار مخرب در کودکان 2 تا 7 ساله در نظر گرفته شده است. در آن درمانگران به مراقبان بازی درمانی و مهارت های شرطی سازی عمل آموزش می دهند و آن ها را مانند مربی می کنند. اهداف مرحله CDI تشویق روابط گرم و ایمن مراقب و کودک است. مهارت های اساسی در این مرحله شامل تمجید، انعکاس کلامی، تقلید، توصیف رفتاری و لذت است. اغلب به طور جمعی به عنوان مهارت های غرور نامیده می شود.

هدف مرحله بعدی PDI افزایش انطباق کودک و کاهش رفتارهای مخرب است. CDI “استاد”، یک مراقب باید از تعدادی مهارت های تعامل مثبت استفاده کند. در حالی که تسلط بر PDI شامل پیروی صحیح از دستورات مستقیماً بیان شده است. مهارت های خاص آموزش داده شده در PCIT خارج از محدوده این مقاله است. از طریق هر دو مرحله PCIT، پزشکان معمولا جلسات را از طریق یک آینه یک طرفه مشاهده می کنند و با یک سیستم باگ در گوش با مراقبان ارتباط برقرار می کنند. درمان تعاملی والد کودک منحصر به فرد است زیرا با مراقبان و کودکان به عنوان زوج رفتار می کند و شامل آموزش مستقیم رفتارهای والدین است.

استفاده از مهارت های فرزند پروری با درمان تعاملی

What is interactive parenting therapy?

PCIT از یک پروتکل دستی پیروی می کند. اجزای استاندارد و مکمل برای ارزیابی کاربرد آنها در فرآیند درمان مورد مطالعه قرار گرفته اند. محققان مستقیماً استفاده از مهارت های فرزندپروری مثبت را در PCIT مورد بررسی قرار داده‌اند و ضرورت آن ها را تأیید کرده‌اند. ترکیب سه مهارت مورد نیاز برای تسلط بر CDI بر رفتار کودک در حین انجام وظیفه بیش از یک مهارت، سؤال یا توجه غیرکلامی به تنهایی و توصیفات رفتاری به تنهایی تأثیر می گذارد. درمان تعاملی والد کودک شامل استفاده از DPICS می شود. ضرورت بخش های گرم کردن استاندارد 5 دقیقه ای آن نیز بررسی شده است.

هیچ تفاوتی در کدگذاری بین مشاهدات در گرم کردن و در بخش های معمولاً کدگذاری شده یافت نشد. با این حال، تحقیقات دیگر نشان داد که والدین در گرم کردن نسبت به بخش های معمولی رمزگذاری‌شده CDI درگیر رفتارهای پیشروتری بودند. اما فقط تفاوت های ظریف تفاوت های مهارتی را نشان دادند. بین گرم کردن PDI و بخش های معمولاً کدگذاری شده در حمایت از خود مرحله درمان CDI، محققان نکاتی دریافتند. CDI بهبودهایی را در رفتار مخرب، استرس والدین و شیوه های والدینی پیش‌بینی می کند.

 سازگاری های خاص جمعیت

در سال های اخیر، سازگاری های درمانی برای پاسخگویی بهتر به نیازهای خانواده ها از گروه های فرهنگی خاص، کودکان خارج از محدوده سنی معمول PCIT، مراجعین مبتلا به اختلالات همراه، قربانیان تروما، افراد دارای معلولیت، و کسانی که از سیستم های خانوادگی منحصربه‌فرد هستند، پدیدار شده‌اند. برخی از این سازگاری ها وفاداری دقیق به درمان تعاملی والد کودک ندارند. دسترسی گسترده PCIT International به حفظ ویژگی های تعیین کننده کمک می کند و در عین حال درمان را به افراد بیشتری گسترش می دهد.

بچه های کوچکتر و بزرگتر و درمان تعاملی

درمان تعاملی والد کودک

روش های درمانی مناسب و اقدامات ارزیابی برای گسترش مدل PCIT به کودکان کوچک‌تر ایجاد شده‌اند. برنامه رفتار نوزاد، ویژگی های تعیین‌کننده مولفه CDI را حفظ می کند و در عین حال بر استفاده مراقبین از تمجید غیرکلامی و تکرار صداهای کودکان تأکید می کند. این تغییرات، همراه با حذف PDI، درمان را برای نوزادانی که تازه شروع کرده‌اند، مناسب می سازد. مهارت های ارتباط موثر و تنظیم هیجان (ER) را توسعه دهید.

علاوه بر این، نوزادانی که در برنامه رفتار نوزاد شرکت کردند، به طور قابل توجهی جملات صوتی منحصر به فرد و کامل تری نسبت به آنهایی که در شرایط کنترل بودند، تولید کردند، که از استفاده مکرر از بازتاب ها به عنوان مکانیزمی برای رشد زبان پشتیبانی می کند. PCIT برای کودکان نوپا شامل جلسات کوتاه‌تر، تأکید بر مهارت های CDI و اطلاعات مربوط به مهارت های PDI بدون جلسات رسمی PDI است. بسیاری از سازگاری های PCIT، مؤلفه PDI را برای جمعیت های نوپا حذف می کنند، برخی از محققین اصلاح PDI را پیشنهاد می کنند.

در موارد عدم انطباق کودکان، انجام راهنمایی های دست به دست به جای وقفه توصیه می شود. همچنین به والدین توصیه می شود که برای شناسایی علائم اولیه ناامیدی و جلوگیری از بدرفتاری با الگوهای رفتاری کودک آشنا شوید. زیرا مهارت های PRIDE مانند بازتاب ها و توصیفات رفتاری اهداف خاصی را برای جوان ترها هدف قرار می دهد.

 

تا دیر نشده با یه مشاور متخصص صحبت کن
منابع
وب سایت ncbi

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا